4. ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ ......ΒΙΒΛΙΑ

Όλα μεταξύ μας. Γιατί να μην αλλάζουμε βιβλία; Γιατί να μην συζητούμε γι' αυτά,.ν' αλλάζουμε απόψεις, να συστήνουμε μεταξύ μας τα αξιόλογα που διαβάσαμε;.

Σήμερα θα διαβάσετε τον επίλογο(μας έδωσε την άδεια ο συγγραφέας) από ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από ένα χρόνο. Όποιος ενδιαφερθεί να μάθει ποιος είναι ο συγγραφέας, θα κερδίσει το βιβλίο με κλήρωση βέβαια, αλλά μην νομίζετε ότι ενδιαφέρονται και πολλοί για βιβλία, οπότε έχετε πολλές πιθανότητες.

                                 

Διαβάστε παρακάτω τον επίλογο του βιβλίου:

«Ανώτατη ανησυχία, λαχτάρα ψυχική, τρέλα πνευματική, πουθενά. Όλοι τρυπώνουν στα καλούπια και βολεύονται….βαριά ζωή, κούραση, ψυχές γεμάτες βεβαιότητες»

                                                            Ν. Καζαντζάκης

 Το κίνητρο για να γράψω αυτό βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, αγαπητοί μου φίλοι, δεν ήταν μόνο η ανάγκη μου να επικοινωνήσω με τους συνανθρώπους μου και να τους δώσω τα όσα φώτα διαθέτω, να τους πω αλήθειες που δεν λέγονται, να προσπαθήσω να τους αποκαλύψω τους πραγματικούς υπεύθυνους του κατήφορου της χώρας, να προτείνω τρόπους δράσης. Ένιωθα και την ανάγκη ν’ απευθυνθώ στους  λίγους συνετούς αυτού του τόπου...

 Στους συνετούς που έχουν την ικανότητα να βλέπουν την κατάντια αυτού του τόπου σε όλο της το μεγαλείο. Σ’ αυτούς που θλίβονται επειδή τόσα χρόνια  δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα για να σταματήσουν τον κατήφορο της κοινωνίας. Αντιλαμβάνονται σε τι κόσμο θ’ αφήσουν τα παιδιά τους και πονούν, αισθάνονται αιχμάλωτοι στον τόπο τους.

Σ’ αυτούς που ζουν, αλλά δεν ζουν εδώ. Αρνούνται να ζήσουν μέσα σ’ ένα κόσμο μίζερο και ψάχνουν να βρουν άλλους κόσμους, άλλους ανθρώπους. Σ’ αυτούς που καταφεύγουν στα βιβλία για να παρηγορηθούν. Να βρουν αυτούς που τους φύτεψαν βαθειά μέσα τους, τις «άγρια πολύχρωμες αρετές τους», που μένουν πάντα  ανθισμένες. Τ’ ανοίγουν και ταξιδεύουν νοερά στην αρχαία Ελλάδα, όπου συναντούν τον Σωκράτη ή τον Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη και κάθονται και τους ακούν. Είναι οι φίλοι τους, μ’ αυτούς έχουν κοινές ιδέες, κοινά οράματα, μόνο μ’ αυτούς μπορούν να επικοινωνήσουν. Τους ακούν να μιλούν για τον άνθρωπο και για τον δρόμο που πρέπει να πάρει για να ευτυχήσει. Τον δρόμο της γνώσης. Ο οποίος όμως αρχίζει από «το γνώθι σ’ αυτόν».

Κρίμα όμως που αυτόν το δρόμο της γνώσης, είναι αδύνατον να τον βρει ο άνθρωπος ο οποίος τρέχει όλη την ημέρα για τον επιούσιο. Για τις ανάγκες που έχει, και για ανάγκες που νομίζει ότι έχει. Ο άνθρωπος που δεν έχει χρόνο να ηρεμήσει, να σκεφθεί, να δει τον εαυτό του, να διαβάσει, πώς θα αποκτήσει το «γνώθι σ’ αυτόν», πώς θα γνωρίσει την ανθρώπινη φύση πώς θα ανέβει πνευματικά ώστε να μην άγεται και φέρεται από τους επιτήδειους; Πώς θα σπουδάσει την ζωή;

Πώς θα μπει στο βάθος των ειδήσεων της τηλεόρασης για θέματα που αφορούν άμεσα τον ίδιο σε σχέση με το κράτος, εφόσον δεν γνωρίζει στοιχειωδώς τη λειτουργία των μηχανισμών του κράτους και πέφτει θύμα αυτών που επανδρώνουν την πολύπλοκη κρατική μηχανή;

Πως θ’ αντιληφθεί αυτούς που τον εκμεταλλεύονται, αυτούς που τον εξουσιάζουν, αφού τα πολιτικά και οικονομικά παιχνίδια παίζονται από πιο «μπασμένους» απ’ αυτόν;

Μιλούσε συνεχώς ο πολίτης για τη διαφθορά, αλλά δεν μπορούσε ν’ αντιληφθεί τις συνέπειες αυτής, στο μέγεθός τους. Εάν τις  αντιλαμβάνονταν χρόνια τώρα, όπως κραύγαζα απεγνωσμένα μέσα από τις σελίδες του πρώτου μου βιβλίου «Άκου Ελληνάκο», ότι δηλαδή του αφαιρούν πόρους για σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους, για έργα αναπτυξιακά με χιλιάδες θέσεις εργασίας, θ’ αντιδρούσε διαφορετικά. Εάν συνειδητοποιούσε τι σήμανε για την οικονομία μας το άρον-άρον κλείσιμο πριν από μερικές δεκαετίες, των εργοστασίων συναρμολόγησης της ΝΙΣΣΑΝ και της ΟΠΕΛ, που κυριολεκτικά τα διώξαμε με την αφροσύνη μας από τον Βόλο, θα είχε δείξει πολύ διαφορετικά αντανακλαστικά. Αλλά και όταν άκουσε τον ανεξάρτητο βουλευτή Στέφανο Μάνο να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου λέγοντας ότι με την εθελουσία έξοδο οι υπάλληλοι του ΟΤΕ θα παίρνουν και από «ένα τσουβαλάκι λύρες» όπως είπε χαρακτηριστικά, ένιωσε το μέγεθος της αισχρής συναλλαγής των εργαζομένων; Αυτών που κάποτε πέτυχαν να μη λειτουργεί το περιβόητο 131 τα Σαββατοκύριακα (παρά μόνο για επείγοντα περιστατικά!!!);

Έτσι βέβαια περνούσαν καλύτερα, αλλά σε καθιστούσαν αιχμάλωτό τους όταν καιγόσουν να μάθεις ένα τηλεφωνικό νούμερο και σου απαντούσε η τηλεφωνήτρια «μόνο για επείγοντα περιστατικά!».

 Αυτή η παλιανθρωπιά, αυτή η φτήνια, αυτή η ασυνειδησία έφερε τον ξεπεσμό, την κατρακύλα, όπως είδαμε και στο κεφάλαιο «ο χαρακτήρας των Ελλήνων».

Οι συνετοί της σημερινής εποχής, οι ευαίσθητοι, αντιλαμβάνονται τις συνέπειες του ξεπεσμού της κοινωνίας και ανησυχούν. Ανησυχούν περισσότερο  για τα παιδιά τους. Πώς όμως θα ευαισθητοποιήσουν τους υπόλοιπους; Αυτό είναι το πρόβλημά τους. Πώς θα βρουν τους ομοίους τους για να δράσουν από κοινού εφόσον δεν έχουν φωνή στα μέσα ενημέρωσης, μια και ο λόγος τους δεν ακούγεται ευχάριστα; Δεν είναι αιθεροβάμονες, γνωρίζουν ότι δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, δεν μπορούν όμως να ησυχάσουν και να μη δώσουν τα φώτα τους. Ένα να φωτίσουν το θεωρούν κέρδος και μεγάλη ικανοποίηση για τους εαυτούς τους. Δεν θα είναι όμως μόνο ένας, θα είναι πολλοί, εάν δράσουν από κοινού και οργανωμένα με «κινήματα κοινωνικής κριτικής, αμφισβήτησης και δράσης».  

Η μοναξιά όμως των συνετών είναι παγκόσμιο φαινόμενο και εμφανίστηκε σε όλες τις εποχές της ανθρωπότητας. Τις ίδιες αγωνίες  ένιωθαν όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί. Πολλοί απ’ αυτούς κατάντησαν  φυγόκοσμοι, τρομαγμένοι από  τη δύναμη της μετριότητας που καταδυνάστευε τον τόπο τους. Δεν άντεχαν τη «συνωμοσία του θορύβου»! 

Ζητούσαν την έξοδο από τη «φυλακή του καιρού και του τόπου», τη δραπέτευση από το εξοντωτικό περιβάλλον της μετριότητας, της νωθρότητας και του συμβιβασμού.

Βάζουν στο στόμα των ηρώων των έργων τους λόγια που αγγίζουν τις ψυχές των ομοίων τους: «Είμαι μονάχος, τα πάντα είναι βυθισμένα στον φαρισαϊσμό. Να ζήσεις μια ζωή, δεν είναι σαν να περνάς μια πεδιάδα!».

 Ο Γκαίτε, απογοητευμένος από τα σκοτάδια στα μυαλά των συγχρόνων του, αναφωνεί: «Γερμανός συγγραφέας ίσον Γερμανός μάρτυρας». Και πότε; Στα 1830. Στο μεσουράνημα της δόξης του!

Ο μεγάλος Μιχαήλ Άγγελος, μερικούς αιώνες πριν, διακατέχεται από τα ίδια συναισθήματα και αναφωνεί: «Είμαι μονάχος σαν τον δήμιο!». Ένιωθε φυλακισμένος και η φυλακή του δεν είχε παρά ένα φεγγίτη. Την Τέχνη!

Αλλά και ο Νίτσε παραπονιέται! «Αντιμετωπίζω μονάχος ένα απέραντο πρόβλημα. Είναι ένα δάσος όπου χάνομαι, ένα απέραντο δάσος. Έχω ανάγκη από βοηθό. Μου χρειάζονται μαθητές, μου χρειάζεται δάσκαλος. Θα μου ήταν τόσο γλυκό να υπακούω!» Ποιος; Ο Νίτσε!

 Ένιωθαν λοιπόν την ανάγκη να συνεργασθούν για ένα καλύτερο κόσμο. Δεν συμβιβάζονταν με την έννοια του αναχωρητή. Γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης το 1922, σ’ ένα του γράμμα από το Βερολίνο στην πρώτη του γυναίκα: «…..Να βυθιστώ στη σύγχρονη ανησυχία κι ελπίδα και να δουλέψω όχι πια με λέξεις παρά με ανθρώπους».

Καίγονταν όλοι τους από τον πόθο για δράση, αλλά και υπέφεραν από την «ειρωνεία της πραγματικότητας». Η αποτυχία τους να δράσουν τους ανάγκαζε να αυτοπαιδεύονται στη μοναξιά, η οποία είχε γίνει γι’ αυτούς, το «θεμελιακό πάθος του είναι τους». Κρατούσαν όμως τα μάτια τους ανοικτά στις εκθαμβωτικές όψεις του κόσμου. Οι σαρωτικές αλλαγές που συνέβαιναν την εποχή τους δεν περνούσαν απαρατήρητες γι’ αυτούς. Αντίθετα, ερέθιζαν τις ευαίσθητες κεραίες τους και αντιδρούσαν με το δημιουργικό τους έργο, που μας έμεινε να το ξεφυλλίζουμε ευλαβικά!

Ο Καζαντζάκης πάλι, σε ηλικία σαράντα ετών γράφει: «Στην ερημιά, στην παντερμιά, καλός και του σκουλήκου ο γίσκιος!».

Αλλά και στο εξηκοστό έτος της ηλικίας του, που δεν ήταν γνωστός, γιατί ακόμη δεν είχε αναγνωριστεί το έργο του, έγραφε σ’ ένα του γράμμα στον επιστήθιο φίλο του Παντελή Πρεβελάκη απελπισμένος: «Για ποιον γράφω; Αφού είμαι μόνος».

Την εποχή που δημοσίευε σποραδικά άρθρα σε εφημερίδες, γράφει πάλι στον φίλο του σ’ ένα άλλο του γράμμα, το εξής καταπληκτικό: «Ακροβολίζομαι στις εφημερίδες, μήπως βρω δυο τρεις συντρόφους»!

Επαναλαμβάνω λοιπόν  την πρόσκληση που έκανα από το κεφάλαιο «Γιατί στη ζωή να κυβερνούν το ανόητο και το παράλογο», να συναντηθούμε όσοι δεν αντέχουμε άλλο αυτήν τη βουβαμάρα. Να αισθανθούμε την χαρά της κοινής δράσης για μια καλύτερη κοινωνία!

Εξάλλου, με το πέρας κάθε βιβλίου, μια ανώτερη δύναμη χαρίζει στον αναγνώστη ένα χρυσό κλειδί που ξεκλειδώνει την ψυχή του συγγραφέα, αλλά και ο συγγραφέας λαμβάνει από την ίδια δύναμη ένα χρυσό μαγνήτη που προσελκύει τους όμοιους μ’ αυτόν αναγνώστες!

Αχ! Να μου έδινε και ένα ζευγάρι ειδικά γυαλιά να σας αναγνώριζα μέσα στο πλήθος!

Επικοινωνήστε μαζί μου αγαπητοί μου φίλοι, για να γίνουμε ο πυρήνας που θα προσελκύσει και τους άλλους. Θα τους προσελκύσουμε με την αγνότητα των συναισθημάτων μας.

Ας τεντώσουμε  τ’ αυτί ν’ ακούσουμε  τα κελεύσματα των καιρών.

Σας περιμένω με αγάπη και λαχτάρα!